Όταν μένεις σε μια υπόγα με μια αυλή που περικυκλώνεται από πολυκατοικίες δεν έχεις και πολλές απαιτήσεις όσον αφορά το να χαρείς καθαρό αέρα ή λίγο ήλιο ή κάνα καλό γκώλο στο απέναντι μπαλκόνι. Δέχεσαι ότι είσαι ανάμεσα και κάτω απ' όλους.
Δέχεσαι αναγκαστικά και περιττώματα πουλιών, κόκκαλα από μασημένα παϊδάκια που πετούν οι κρετίνοι από πάνω όταν βλέπουν μπάλα ή όταν βλέπουν άλλους κρετίνους που μιλούν για μπάλα ή για άλλους κρετίνους που μιλούν για μπάλα, σκόνη και ακάρεα και κομμάτια από πύον από το μεσοδιάστημα των νυχιών των ποδιών των ηλικιωμένων που τινάζουν τα χιλιοπατημένα χαλιά τους, μπομπονιέρες, καφέδες, μπανανόφλουδες, κούνιες μωρών, μωρά, τον Πολ Ποτ και χρησιμοποιημένες καπότες.
Εκτός από τα δύο προτελευταία, έχω συνυπάρξει με όλα τα υπόλοιπα.
Εντομεταξύ, τι χρησιμοποιημένες καπότες ρε φίλε. Έχεις τη στοιχειώδη συνείδηση να μην κολλήσεις καμιά αρρώστια και τηνε φοράς. Από κει και πέρα αναρωτιέσαι καθόλου αν θέλουμε να μας χύνεις την αυλή; Μάλλον όχι. Εγώ την αυλή μου τη θέλω άχυτη. Εσύ θα μου πετάς και τα παϊδάκια σου. Βάλτα τουλάχιστον κι αυτά σε πλαστικό. Ή στο μπάτο σου.
Μια μέρα που μάζευα όλο το σύμπαν από το δάπεδο της αυλής, βρήκα μια σαΐτα. Την άνοιξα και είδα ότι πρόκειται για ένα Σκέφτομαι και Γράφω γραμμένο από ένα παιδί κοντά στα 8. Τα θυμάστε; Υφίστανται ακόμη. Και τα μεν και τα δε. Στο κείμενο περιγράφει πως πέρασε στην κατασκήνωση που πήγε κάπου στον Χορτιάτη. Το διάβαζα και ήθελα να ξαναπάω εκεί. Όχι στο μπούστη το Χορτιάτη, αλλά στην ηλικία του. Κάθε πρόταση είναι για συζήτηση ωρών. Κάτι τέτοια λέω και βλέπω ότι μεγάλωσα. Μπά, κάθε πρόταση είναι αυτή που είναι. Απλά. Και οι αναλύσεις περιττεύουν.
Είναι το μόνο αντικείμενο που έχει πέσει από πάνω και το οποίο πήρα μαζί μου μέσα στο σπίτι. Ανάμεσα και κάτω απ'όλους.
Αυτό και την κούνια του μωρού.
Παραθέτω το κείμενο:
"Το μέρος το οποίο πήγαμε είναι ο Χορτιάτητης. Είναι ένα πολύ ωραίο βουνό έχει διαφορετικά λουλούδια και πολλά δέντρα τα οποία ονομάζονται πεύκα.
Στο Χορτιάτη πήγα το περσινό καλοκαίρι με τον προσκοπισμό, για να ξεφύγω από τον υπολογιστή, την τηλεόραση, το game boy και όλα τα άλλα ηλεκτρονικά παιχνίδια που έχω.
Γενικά αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι τα τόσα πολλά πράγματα δηλαδή τα τόσα πολλά δέντρα που είχε, τα τόσα διαφορετικά είδη λουλουδιών και τα πόσα πράγματα μπορούσαμε να κάνουμε στη φύση. Στην κατασκήνωση κάθε μέρα ξυπνούσαμε 7 ώρα, φορούσαμε τα ρούχα των προσκόπων, βγαίναμε έξω και λέγαμε τον εθνικό μας ήμνο. Στη συνέχεια τρώγαμε το πρωινό μας και παίζαμε.
Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν το βράδυ όταν τρομάζαμε ο ένας τον άλλο και η πιο ωραία στιγμή ήταν όταν φεύγαμε και αποχαιρετούσαμε ο ένας τον άλλο.
Γενικά αν και κουράστηκα πολύ, πέρασα ωραία και θέλω να ξαναπάω."
Κι εγώ.
Εκτός από τα δύο προτελευταία, έχω συνυπάρξει με όλα τα υπόλοιπα.
Εντομεταξύ, τι χρησιμοποιημένες καπότες ρε φίλε. Έχεις τη στοιχειώδη συνείδηση να μην κολλήσεις καμιά αρρώστια και τηνε φοράς. Από κει και πέρα αναρωτιέσαι καθόλου αν θέλουμε να μας χύνεις την αυλή; Μάλλον όχι. Εγώ την αυλή μου τη θέλω άχυτη. Εσύ θα μου πετάς και τα παϊδάκια σου. Βάλτα τουλάχιστον κι αυτά σε πλαστικό. Ή στο μπάτο σου.
Μια μέρα που μάζευα όλο το σύμπαν από το δάπεδο της αυλής, βρήκα μια σαΐτα. Την άνοιξα και είδα ότι πρόκειται για ένα Σκέφτομαι και Γράφω γραμμένο από ένα παιδί κοντά στα 8. Τα θυμάστε; Υφίστανται ακόμη. Και τα μεν και τα δε. Στο κείμενο περιγράφει πως πέρασε στην κατασκήνωση που πήγε κάπου στον Χορτιάτη. Το διάβαζα και ήθελα να ξαναπάω εκεί. Όχι στο μπούστη το Χορτιάτη, αλλά στην ηλικία του. Κάθε πρόταση είναι για συζήτηση ωρών. Κάτι τέτοια λέω και βλέπω ότι μεγάλωσα. Μπά, κάθε πρόταση είναι αυτή που είναι. Απλά. Και οι αναλύσεις περιττεύουν.
Είναι το μόνο αντικείμενο που έχει πέσει από πάνω και το οποίο πήρα μαζί μου μέσα στο σπίτι. Ανάμεσα και κάτω απ'όλους.
Αυτό και την κούνια του μωρού.
Παραθέτω το κείμενο:
"Το μέρος το οποίο πήγαμε είναι ο Χορτιάτητης. Είναι ένα πολύ ωραίο βουνό έχει διαφορετικά λουλούδια και πολλά δέντρα τα οποία ονομάζονται πεύκα.
Στο Χορτιάτη πήγα το περσινό καλοκαίρι με τον προσκοπισμό, για να ξεφύγω από τον υπολογιστή, την τηλεόραση, το game boy και όλα τα άλλα ηλεκτρονικά παιχνίδια που έχω.
Γενικά αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι τα τόσα πολλά πράγματα δηλαδή τα τόσα πολλά δέντρα που είχε, τα τόσα διαφορετικά είδη λουλουδιών και τα πόσα πράγματα μπορούσαμε να κάνουμε στη φύση. Στην κατασκήνωση κάθε μέρα ξυπνούσαμε 7 ώρα, φορούσαμε τα ρούχα των προσκόπων, βγαίναμε έξω και λέγαμε τον εθνικό μας ήμνο. Στη συνέχεια τρώγαμε το πρωινό μας και παίζαμε.
Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν το βράδυ όταν τρομάζαμε ο ένας τον άλλο και η πιο ωραία στιγμή ήταν όταν φεύγαμε και αποχαιρετούσαμε ο ένας τον άλλο.
Γενικά αν και κουράστηκα πολύ, πέρασα ωραία και θέλω να ξαναπάω."
Κι εγώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου